Groentips & Groeninfo

Hoog en droog?

 

Nee, beter gezegd laag en nat. Daar zit ze dan mama duif, op het meest lastige plekje wat er in mijn tuin is te vinden. Een nestje wat eigenlijk die naam niet verdient omdat het bestaat uit een zeer slordige verzameling takjes. Vol gaten en nauwelijks een betrouwbare ondergrond voor de 2 mooie witte eitjes. En dan de plaats, midden boven de doorgang naar de tuin tussen mijn 2 schuren.
Om die saaie plek wat op te vrolijken hebben we daar een balk tussen gemaakt waarover de, uit mijn vorige tuin meegenomen, Dortmund groeit. Deze roos heeft een enkelbloemige rode bloem en een crème kleurig hart met mooie meeldraden. Hij is tegenwoordig in het goede gezelschap van een witte Akebia met prachtig lichtgroen blad en witte bloemen. Dat levert een mooi plaatje op, die twee samen. De aan de andere kant geplante Climbing Iceberg, een dubbele crèmekleurige klimroos, bakt er niet veel van. Misschien toch nog beestjes in de grond? Het kan haast niet, we hebben werkelijk een enorme hoeveelheid aarde ververst voor we de vorige (ook al pruilende) roos gingen vervangen door deze. Lukt het nu weer niet dan ga ik volgend jaar op zoek naar een leuke andere klimmer.
Terug naar ma tortelduif. Juist tussen de meest onderaan gelegen takken, die de meeste wind vangen heeft ze dus bedacht haar bouwval te maken. Maar goed, ze zit er nog steeds in weer en wind, dus de constructie is toch redelijk stabiel al ziet het er niet zo uit. Ook toen, tijdens mijn open tuin, er steeds mensen onder haar door liepen, bleef ze meestal stil zitten. Een enkele keer werd het haar te bar en zag ik haar wegvliegen.
Grappig is wel dat bijna niemand in de gaten had wat zich daar, zo’n halve meter boven hun hoofd, bevond. Gelukkig maar, want bij regelmatige verstoring is de kans groot dat ze niet meer terug komt. Voor ons is de door haar gekozen plek geen succes, want zolang ze broedt, lopen we liever om en dat is op zijn zachtst uitgedrukt, erg onhandig. Ook het afknippen van de uitgebloeide bloemen gaat even niet door. Nou ja, de bottels zijn ook heel mooi.
Soms is tuinieren geven en nemen. Zo ook bij de klimhortensia die tegen de muur groeit maar is begonnen aan een verwoede poging om mijn raam te blinderen. Raar gezicht als je naar buiten kijkt, maar het merelgezin met 2 jongen die in de plant wonen zijn even belangrijker dan mijn ruit. De familie mees die ieder jaar in mijn brievenbus woont is inmiddels bij de hele buurt een graag geziene gast en de postbode is helemaal gewend aan de fietstas die ik altijd als alternatief ophang. Zodra alle vogels zijn gevlogen ruim ik de rommel op, snoei de takken voor mijn raam weg en ontsmet de brievenbus zodat alles weer spic en span is voor het volgende broedseizoen, dan zijn ze weer van harte welkom.
Tot september,

 

Jeanette.

meer

 

 

 

18
Jun
Het begin
18
Jun
Tuinieren op een balkon, op 10 hoog