Groentips & Groeninfo

Gefladder.

Heb je meegedaan aan de vogeltelling vroeg één van de dames van mijn schildersclubje laatst. Nu moet ik tot mijn schande bekennen dat het feit dat er een vogeltelling was, totaal aan mijn aandacht was ontsnapt.
Tellen heb ik dus niet gedaan, maar kijken naar vogels doe ik wel iedere dag met veel plezier. De pergola langs het terras bij de keuken, die in het voorjaar overdekt is met de licht blauwe bloemen van een wisteria en in de zomer met een combinatie van crèmekleurige rozen en paarse clematis, dient nu als ophang mogelijkheid van netjes met pinda’s, een halve kokosnoot, voedersilo’s met zaad en zonnepitten en een pot pindakaas.
Op het terras staat een voederplank, die door mijn klussende echtgenoot is voorzien van een omgekeerde draadmand met een deurtje voor de bevoorrading. Daardoor kunnen allerlei vogels wel, maar de onverzadigbare kauwen niet van het voer eten. Sinds we hier wonen hebben we geprobeerd een vogelvriendelijke tuin aan te leggen. We hebben een takkenril gemaakt en een houtwal geplant met landschapseigen struiken. We gebruiken zo weinig mogelijk bestrijdingsmiddelen en overal hangen nestkastjes. Ook onze hond doet mee, door alle buurpoezen en dat zijn er minstens 10, uit de tuin te jagen.
Zit ik dan aan mijn keukentafel voor ontbijt, lunch of een “bakkie” dan is het bij mijn pergola een drukte van belang. Meestal zijn er de gebruikelijke mezen, mussen, vinken of merels, maar regelmatig komen er ook wel wat andere soorten kijken. Af en toe een groenling, of een paar putters met hun prachtige kop en laatst een groepje zenuwachtig piepende sijsjes. Een speciale plaatst neemt bij mij de specht in. Zij, ( volgens mij is het een vrouwtje) is een vaste bezoekster en dol op vetbollen. Maar die hangen nu in de draadmand. Nu zijn de mazen groot genoeg om haar door te laten, maar het kostte toch heel wat tijd voordat ze voorzichtig een poot op de ene kant van de plank zette en er snel aan de andere kant weer vanaf vloog. Nog een paar keer heeft ze op deze manier geoefend, maar nu heeft ze er alle vertrouwen in en schommelt vrolijk aan de vetbol heen en weer in de mand.
Ook het roodborstje is een verhaal apart. Het terras is zijn territorium en iedere soortgenoot die verschijnt wordt met veel vertoon van lef weggejaagd. Hij is verreweg de brutaalste en neemt niet eens de moeite om weg te vliegen als ik naar buiten kom. De enigen die ik mis zijn de winterkoninkjes. Het hele jaar door scharrelen ze rond, maar nu zijn ze nergens te bekennen. Je zou toch verwachten met zo’n naam, dat ze ook s ’winters hier zijn. Misschien vinden ze nog genoeg eten in de tuin, waar het nog een rommeltje is van niet afgeknipte planten of zijn ze toch naar zonniger oorden vertrokken. Ik weet het niet, maar als het voorjaar wordt zie ik ze ongetwijfeld weer terug.

Jeanette


meer

 

 

 

17
Sep
Plumeria: een kostbaar bezit - Blik op de Tuin no. 919
11
Sep
TOMATENOOGST