Groentips & Groeninfo

De dahlia.

Als kind vond ik een dahlia een enge bloem. Ten gevolge van de functie van mijn vader woonden wij in een groot oud “polderhuis”, waar een enorme tuin bij hoorde. Bij die tuin hoorde weer een oude tuinman, voor ons een soort opa.
Hij was dol op van die grootbloemige dahlia’s en ieder jaar hadden we dan ook een akkertje voor de “snij”. 
Omdat dit stuk grond, in de jaren voordat wij er kwamen wonen, een kippenren was geweest groeiden t.g.v. alle mest de dahlia’s boven mijn hoofd. Het griezelige was eraan dat er zoveel beestjes in woonden. Waar je ook keek tussen die enorme bloemen, overal zag je wel een spin, een oorwurm of enig ander kriebelbeest. Geen groter narigheid, dan wanneer mijn moeder me vroeg een bos te plukken voor in huis.
Gelukkig is in de loop der jaren mijn angst voor beestjes totaal verdwenen en als gevolg daarvan ook mijn weerzin tegen deze planten. Sterker nog, ik waardeer ze nu ten zeerste.
Een paar jaar geleden ben ik begonnen ze, weliswaar schoorvoetend, toe te passen in de borders. Het eerste jaar al heb ik geleerd dat ze niet van natte voeten houden. Plant je ze toch, dan veranderen de knollen in een stinkende, slijmerige massa. Maar verder doen ze niet moeilijk.
Het goed overhouden is ook een kunst apart. Het eerste jaar was de helft rot, het jaar daarop verdroogd. Nu heb ik de ideale plaats gevonden, in mijn kelder tussen het bier en de hondenbrokken, wat door de rest van mijn familie als “jakkes” wordt bestempeld.
Dan is er nog de uitdaging van het labelen. Als de knollen verder drogen vallen te achteloos vastgemaakte labels er af en zit ik volgend jaar met een rode “Bishop of Llandaff” in mijn witte border. Nu gebruik ik elastiekjes, die krimpen mee.
Volgend punt is dan de omschrijving. Grote gele ster, of laag wit dubbel, hemeltje, wat bedoelde ik daar nou een half jaar geleden mee? Ik heb daar in de loop der jaren een soort persoonlijke geheimtaal voor ontwikkeld. Nu krijg ik van deze of gene nog wel eens, bij hen overtollige, dahlia’s toegestopt. Die plant ik dan het eerste jaar apart zodat ik kan zien hoe ze bloeien voor ik ze, voorzien van mijn eigen code, het jaar daarop in de borders ga gebruiken. Zo langzamerhand geniet ik nu in het najaar van mijn eigen dahliashow.
Niets veranderlijker dan een mens, ook wat betreft dahlia’s, dat blijkt maar weer.

Jeanette.

meer

 

 

 

18
Jun
Het begin
18
Jun
Tuinieren op een balkon, op 10 hoog